goodmorning dear people

SPEECH ONE YEAR GOOD MORNING TEAM – GREETING REJECTED ASYLUM SEEKERS IN AMSTERDAM.

Op een A4 mijn aantekeningen voor een speech bij de Bed-Bad-Brood Walborg. Nachtopvang voor afgewezen asielzoekers. Niet alles is uitgesproken.

NOVEMBER 2016

Goedemorgen! Mijn naam is Annette, ik ben social designer, zet me in voor vluchtelingen in Amsterdam.

In English: As a designer, I am trained to create the overview, but I am also very much ‘context’ based – what are the needs of the users, what about usability in general? What happens with asylum seekers, at the beginning, and at the end of ‘Asylum Chain’? Well, at BBB (final resort for rejected asylum seekers in Amsterdam), we do have some issues.

Het is was in oktober 2015 dat ik op een geheime plek sprak met iemand over deze Bed-Bad-Brood issue. De BBB’er (Bed-Bad-Broder) was zeer bang en sprak namens 70 mannen die allemaal nieuwe onderbroeken moesten hebben en of ik, van het Wereldhuis die kon kopen.

Ik probeerde me een voorstelling te maken dat ik de Zeeman in zou lopen 70 onderbroeken zou gaan kopen. Hoeveel kilo is dat? Neem ik witte of zwarte? Welke maten? Ook begreep ik de vraag niet: waarom 70 nieuwe onderbroeken?

“Omdat onze onderbroeken te vuil zijn voor de wasmachine.”

“Maar moet je dan iedere dag nieuwe onderbroeken kopen omdat de wasmachine – een ding dat ontworpen is om schoon te maken – je vuile onderbroek niet aan zou kunnen?”

Ik was verbaasd. Wat ben je als mens, als je onderbroek te vuil wordt gevonden voor een ding. Word je dan zelf als vuil beschouwd?

Achter de nieuwe onderbroek zit het verhaal van afwijzing, pijn, onzekerheid en onveiligheid. Leven in het ‘eindstation’ BBB Amsterdam. Om 9.00 zonder geld op straat staan, naar het Wereldhuis of , waar we mensen opvangen en verder helpen. Ik ging me verder verdiepen en met mensen in gesprek.

People are humble that they have to live there. It is the last resort. These are the people that are rejected, kicked-out of their network, they have nothing left. We don’t offer options, no, we don’t do it like this in Amsterdam.

Women and men without money on the streets, every day. Like shadows in the city.

A very social church called for action and provided goodie-bags for the guys: new socks and new underwear.

Ik begon me in de BBB te verdiepen. Tot nu toe dacht ik dat iedereen ‘blij’ was dat het er eindelijk was. Maar hoe Amsterdam het denkt te moeten invullen, dat is wat anders.

De fundamentele vraag drong zich op: wat is de humanitaire ondergrens.

Het systeem is zo ontworpen om iedere vorm van autonomie te ontnemen. Want Amsterdam is bang voor de aanzuigende werking, daarom hebben ambtenaren – burgemeester? – een aftrekkend systeem ontwikkeld (wat denk je Co, is dit het tegenovergestelde van aanzuigend?) en iedereen is iedere dag bang dat je Bed Bad Brood bed weer afgepakt zou worden.

Een greep uit het ‘Geheel onverplicht en vrijblijvende aanbod’ van de gemeente Amsterdam

7.00 u. Klop op de deur door de bewaker. Een jaar geleden was het zo, wordt aan gewerkt.

Geen WiFi (basic human need nr. 1) behalve als op de terugkeerafdeling zit.

Openbaar Vervoer kaartje, 1 om ergens naartoe te gaan, 1 om terug te gaan. Een jaar geleden was het zo, nu een weekkaart

Openbaar vervoer, daar moet je wachten, makes you dependent, maar je mag blij zijn dat je kaartjes krijgt, anders hang je rond in een straal van 501 meter rond de BBB voorziening (je mag niet overdag in een straal van 500 meter rond de BBB voorziening verblijven)

Beveiliging

Schorsing

Dat er geen fruit is

Geen geld om overdag ergens te kunnen poepen of plassen

Geen drinken overdag

Geen eten overdag

Geen veilige, rustige plek

Geen privacy

Geen begeleiding

Dun maandverband, als je midden in de nacht ongesteld wordt wat doe je dan, naar de bewaker om maandverband te vragen? Een jaar geleden was het zo, is het verbeterd?

Ik schrok er van. Dat dit in mijn stad gebeurt. Bange mensen op straat. Omdat we mensen willen uitsluiten en deprive them of their basic rights? What is this.

Zet een groep mensen met psychische problemen bij elkaar: je krijgt conflicten. Put them together, what do you expect?

Beste aanwezigen, is het Programma Vreemdelingen eigenlijk een Reality Show, werkt Eberhard van der Laan voor Endemol?

Wat is onze verantwoordelijkheid, wat kunnen we doen. Hoe kunnen we ‘partners in de uitvoering van het Programma beïnvloeden?’

Let’s beat the nasty tactics with nasty tactics. Let’s beat the absurdity with something absurd.

Na de brief van de gemeente 9 november over aangescherpte regels – geen vast bed meer, bagage op straat meenemen – ontstond er onrust, protest, en een sprankje zelforganisatie. In het Wereldhuis waren de eerste vergaderingen.

Er kwam een opstand, het zette het niet door. Mensen zijn bang, er is geen eenheid, mensen hebben stress, ook al willen we zo graag. Iedere keer weer.

Vrouwen konden niet tegen het BBB regime, iedere dag de straat op, er was steun nodig, dus stond ik voor de deur bij de Walborg.

BBB’ers vertrokken naar We Are Here, daar is meer autonomie.

13 November 2015. Ook onze Afsana verdween uit de BBB, waar waarheen wisten we niet, in ieder geval niet naar We Are Here. “Ze kon er niet meer tegen…” werd later gezegd.

15 november 2015, nu, tijdens het uitspreken van deze speech en exact een jaar geleden, werd er een dode vrouw gevonden in een park in Hasselt. Zij, zo bleek later, was onze Afsana.

16 november tijdens de conferentie van Amnesty, mensenrechten op straat vroeg een Vivian of we er iedere dag wilden staan, voor haar veiligheid. Ja. Daar werd ook een begin gemaakt met het sterker maken van de cliëntenraden in de BBB’s, dankzij een groep BBB’ers* en Pim’.

*Kris, Abdel, Viv, Billy

By using existing systems we can amplify voices.

“Goedemorgen zeggen, dat hebben we sindsdien iedere dag gedaan bij de Walborg. Met Gerhard, Astrid, Kitty en Co. Om Afsana niet te vergeten, om mensen die in de BBB zitten te steunen. Hou vol, er kan niets anders dan verandering komen.*”

*If you beat absurdity with absurdity, things can change. Some things did change for the better.

 

About

Strategic designer and artist. Co-creating projects with my co-citizens

Blog

Selforganisation

In February 2016 we started with the Creative Agency, we all wanted to work together and make things.  We created a product line, people with and without the right papers all work together. Creativity is not bound to papers, or borders, it is about skills and what you would like to share!

A warm bath

Concepting and dreaming with my friend and colleague Cor Ofman, of a better system for undocumented refugees in Amsterdam. Give them time to rethink, reflect on the past and on the future. What are the legal options, what are the next steps. What is a customized approach if people would like to return, or what …

Contact

Contact us for more details on our work and network